Przepowiednia na Październik 2016 z koloru oczu

W tym miesiącu tak sentymentalny wstęp do Przepowiedni

dla zwolnienia biegu i spojrzenia sobie w oczy...

Takie nawoływanie mężczyzn,

by pomimo bycia razem x czasu 

poświęcali swojej kobiecie więcej uwagi

oraz częściej patrzyli na nią 

oczami pełnymi miłości, czułości, szacunku

i dostrzegali w niej Kobietę,

a nie tylko żonę, matkę dzieci, 

kucharkę, sprzątaczkę, praczkę, itp.

By widzieli w niej tą Kobietę, w której się zakochali.

Fragment wiersza "Buchnął płomień" 

Siergieja Jesienina

urodzonego 3 października 1895 r.

rosyjskiego poety

Zodiakalnej Wagi

Numerologicznej 9

Poniżej podpowiedzi na ten miesiąc 

dla poszczególnych kolorów oczu:

Dla koloru brązowego, złoto-piwnego, piwnego:

Dla koloru niebieskiego:

Dla koloru zielonego:

Dla koloru szarego:

Aida Ludwika

Mamy Jesień

No  i mamy pierwszy dzień Jesieni,

 a przywiała nas wiatrem i deszczem,

brrr....... od nich ma się już niezłe dreszcze

tak mocno straszy niepogodą...

Pożegnanie Lata

Pożegnam Cię lato makiem czerwonym

zasuszonym w książce ciepłych słów,

by w smętne zimowe wieczory

letnich wspomnień dotknąć móc.

Pożegnam Cię lato kasztanami

uzbierane w wiklinowy kosz,

by myśli zagłuszyć zabawą

a Ty za ptakami szczęśliwie dąż.

Dąż tam, gdzie wyczekuje Ciebie 

odwieczna poczekalnia pór. 

Odpocznij na przyszłe Lato,

 odpocznij już.

                           Ludwika

                                                                                                                         Napisany 22.09.14 r

Kobieta jak motyl

W blasku słońca 

kobieta jak motyl się ożywia,

podnosi z Ziemi

unosząc ku promieniom.

                                     Ludwika

Poniżej umieszczam jakże przecudny wiersz napisany

 specjalnie dla mnie przez Mistrza Fotografii & Słowa.

To precyzja myśli, obrazu i odczuć,

nie potrafiłabym wyrazić tego lepiej!

Gdy  w pokłonie do Ziemi

obejmujesz swe myśli,

nieśmiałe marzenia

kiełkują ku Słońcu.

Rozchylasz powieki,

 spoglądasz w Przyszłość

jasnymi od słońca

 oczami nadziei.

                         Mikey McVee

                                                                                

P.S

Ten Post dedykuję Moim 4 Słońcom

Dziękuję Słońcu - co jest na niebie

Dziękuję Przyjacielowi - co jest w potrzebie

Dziękuję Słoneczku - co moją twarz rozjaśnia

Dziękuję Przyjaciółce - co moje postępowanie wciąż wyjaśnia:)) 

                               Ludwika

Urodzinki Mojej Gwiazdeczki

Dziś świętuje Lidya

Dziś urodzinki obchodzi 
Moje Jedyne i Najukochańsze dziecko, 

które baaardzo nie lubi jak się mówi - "dziecko" :))

„- Mamo nie mów do mnie dziecko

- Lidka

- Lidka też do mnie nie mów

- Ale przecież muszę jakoś do Ciebie się zwracać?”

Czyż to nie brzmi jak dialog z ulubionego mojego Filmu „Nigdy w życiu” :)) Z tą różnicą, że tam była Tosia, a nie

Kolejny Nasz dialog, który zapisałam wierszem.
Tym razem rozmowa na dobranoc, bo wtedy mamy najwięcej sobie do powiedzenia :)

 - Mamo czemu tylko piszesz smutne wiersze?
- Bo mnie życie nie rozpieściło jeszcze.

- Tak bym chciała, byś napisała coś wesołego!

- Jak córeczko? Kiedy w koło nas tyle złego...

- To nie pisz o życiu! Napisz wiersze dla dzieci!

- Ależ słonko, tyle już ich napisali sławni poeci.

- Mamo, ale Ty też możesz wielką poetką zostać!

- Oj! Twoja mama innym wielkim rzeczom musi sprostać.

- A co to sprostowanie?

- Trud zdobycia pracy, pieniędzy, byś miała co jeść, nie chodziła głodna, miała zabawki i ubranie.

Napisany 23 maja 2012 r

 A przecież pisałam wierszyki dla Mojej Córeczki, jeden z tych ulubiony przez Liduśkę napisany na jej 3 latka, a którego, potem co wieczór przed snem mówiłyśmy razem jako usypiankę :

  Puk, puk w okieneczko.
To do Ciebie ktoś Córeczko,

puka pięknie i wesoło

głosząc wszystkim nowinę wkoło.

Puk, puk w okieneczko.

Proszę otwórz jej Lideczko,

niech za oknem już nie stoi

ta cyferka co się troi.

Przyszła tutaj z minką słodką,

byś przyjęła ją z ochotką.

Dumnie na nas wszystkich zerka

Bo to jest Twoja Urodzinowa Cyferka

Napisany 9 grudnia 2003

A oto wierszyk napisany na gorąco:

                  

Lidya to moja wspaniała córeczka,

która ma urodę sami przyznajcie

jak Disney'owska Gwiazdczka.

Uczy się pilnie, by aktorką zostać

w Szkole Musicalowej

niejednej roli musiała już sprostać.

http://www.youtube.com/watch?v=ocNomeBxh9Q

Każdego dnia kunszt trenuje,

co rusz zmieniając swój głos,

gdy do mnie telefonuje.

Niebawem Wy też o niej usłyszycie

w Paryżu, Los Angeles, New York

i po autografy prędko pośpieszycie.

Napisany na gorąco - 19 grudnia 2012 r

  Córeczko w tym Dniu, w którym przyszłaś 

na świat spełniłaś moje Marzenie, 

życzę Ci również 

Spełnienia Marzeń !

By tak samo mocno Cię Uszczęśliwiły 

jak Ty mnie.

Oczywiście ten post dedykuję z miłości 

do Lidy - Mojej Krainy Wiosną Pachnącej

Szczęśliwa Mama Ludwika

Ach gdyby tak...

Ach gdyby tak…

otworzyć okno duszy

uwolnić wspomnienia zmurszałe

sny przyduszone ciężarem

gdyby tak…

z serca wytrzepać

znużone bólem cierpienie

miłość od rdzy skruszałą

melancholię ociężałą

tak..

z duszą lekką

spokojnym sercem

uśmiechnąć się wreszcie

uśmiechem pełnym do siebie!

Ludwika

Napisany 30 września 2010 r.

Wypisek z serii: "Wypisywanie z siebie"

P.S.

Pisałam ten wypisek  jako modlitwę... prośbę...  marzenie ... 

westchnienie do losu...

I to jest przykład, iż modlitwy zostają wysłuchane, 

prośby ziszczone, marzenia spełnione, los zmieniony!

Uśmiecham się do siebie :))) !!!
Uśmiecham się pełnym Uśmiechem :)) !!!

Uśmiecham do Ciebie:)))!!!

Bo Sowa to Ja....

          Którejś niedzieli przeglądałam archiwum zdjęć... i natknęłam się na fotkę z 2010 roku mojej zabawy w programie do obróbki. Spojrzałam raz i drugi, po czym pomyślałam, że koniecznie, ale to koniecznie powinnam (czytaj baaaardzo chciałam) dopisać do tego zdjęcia swoje przemyślenia, które  nazywam Wypiskami...

Dla wszystkich zaciekawionych, 

co cichaczem skrobię na kartkach w pracy :

W nocy podczas pełni księżyca

przemieniam się w sowę,

co na swoich ramionach skrzydlastych

bezszelestnie przenosi się

do brzozowego domku nad zatoką.

By przez okno przyglądać się Tobie śpiącemu -

zatopionego w poduchach miękkości,

obejmującego ramieniem kołdrę

tak delikatnie jak swą ukochaną kobietę.

By patrzeć jak Twoje usta zmysłowe drgają,

kiedy przez sen się lekko uśmiechasz.

Czasem, gdy zmieniasz bok ułożenia,

patrzysz zaspaniem w okno

jakbyś mnie intuicyjnie wyczuwał.

Odwracam wówczas tęsknotą lśniące oczy,

by nie zdradzić swego istnienia.

A gdy świt nadchodzi zbyt szybko

zabieram ze sobą obrazek

Ciebie snem ukołysanego,

głęboko pod puchem piór,

w sercu mym schowanego.

By do kolejnej przemiany

był moim tlenem, pożywieniem,

ukoił rozdygotaną duszę

dawał siłę i nadzieję.

                                             Ludwika

Napisany 10 lipca 2012 r.
Wypisek z serii: "Moje Zasowienie"

Dawno temu... w czerwcu...

Dawno, dawno temu

Ona taka wiosenna

Olśniewająca z daleka

A on w nią zapatrzony

Dawno, dawno temu

Połączyli swe marzenia

Ręce stułą białą

I ruszyli w przyszłość nieznaną

Całkiem niedawno, niedawno

Stanęli na swej drodze

Rozgoryczeniem zatrzymani

Ciskając zarzutami, 

Brakiem zrozumienia

Całkiem niedawno, niedawno

Spojrzeli na siebie

Jakby pierwszy raz ujrzeli

Ona taka smutna, bez blasku,

On pełen ironii, gdzieś w bok patrzący.

            

                     Ludwika

Napisany 28 lutego 2011

P.S.

W porównaniu do poprzedniej przypowieści, która ujmuję pięknem szczerej 
i prawdziwej miłości jakże smutne jest wstawienie innej prawdy o moim małżeństwie.....

Dzień Ojca

Ty podarujesz bukiet

Kwiatów przeplecionych uśmiechem

Ja ozdobiony kryształkami łez

Ty obdarzysz radosnym

Płomieniem w dziecięcych oczach

Ja płomieniem świec

Ty z przejęciem życzenia

Własnym wierszem zadeklamujesz

Ja modlitwę o wieczny sen

Ty umiłowany policzek

W Dzień Ojca ucałujesz

Ja twarz zastygłą ze zdjęć

                               Ludwikaxv

Napisany 22 czerwca 2007

Serce rzeźbione

Przebiłam mur niezdrowej drażliwości,
Wyrzucając za siebie trzęsące lęki,

Dokopałam do granitu wrażliwości,

Serca rzeźbionego jak w drzewie sęki.

Wyjęłam drzazgi i płaczliwe rozdarcia,

Wygładziłam bruzdy od trosk głębokie,

Usunęłam z życia słone otarcia,

Spojrzałam na siebie spokojnym okiem.

                                                   Ludwikaxv

Napisany 12 grudnia 2005 r

Wypisek z serii: "Wypisywanie z siebie"

PS

Hm... Kolejny wypisek jako przepowiednia (niechaj się zatem ziści!), bo tak naprawdę jeszcze teraz nie do końca patrzę na siebie spokojnym okiem....

Obnażona

To nic, że się obnażę

i tak mnie nikt nie pozna,

gdy zrzucę maskę za maską

przez lata nakładane.

Obnażę się. Tak nie byłam silna!

Tak nie miałam krzty optymizmu.

Radości we mnie też nie było!

Tą maskę na maskę zakładałam,

bo w nich mnie akceptowaliście,

bo w nich mnie podziwialiście,

bo w nich nikogo nie zasmucałam.

Teraz, gdy je zrzuciłam,

zasłaniacie oczy

jakbym stała całkiem naga!

Ludwikaxv

Napisany: 4 czerwca 2012